ترامپ با تجاوز به ونزوئلا و ربودن مادورو به پای خود شلیک کرد

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو؛عبدالباری عطوان، سردبیر روزنامه رای الیوم در تازه‌ترین یادداشت خود نوشت که اقدام رئیس‌جمهور آمریکا به حمله به ونزوئلا، ویران کردن پایتخت آن، کاراکاس، با موشک‌ها، و ربودن رئیس‌جمهورش نیکولاس مادورو و همسرش، رفتاری شایستهٔ رئیس کشوری که مدعی رهبری «جهان آزاد» است نیست؛ بلکه رفتاری شبیه به سران باندهای مافیایی، قانون‌گریزان و قاچاقچیان مواد مخدر است. کسی که باید در قفس اتهام دادگاه جنایتکاران جنگی بایستد ترامپ است، نه رئیس‌جمهور مادورو.

امروز ونزوئلا، فردا ایران، و پس‌فردا کانادا و گرینلند؛ هدف، چپاول ثروت‌های نفتی و معادن گران‌بهای این کشورها و تحمیل باج و خراج به دولت‌ها و ملت‌هایشان است. تأسف‌بار آن‌که رئیس‌جمهور ترامپ با ادعای دروغینِ توقف هشت جنگ، چشم به دریافت جایزهٔ صلح نوبل دوخته و کسانی هم او را نامزد می‌کنند؛ در رأس آنان «رژیم اسرائیل».

ترامپ که شعار «اول آمریکا» را سر می‌دهد، در عمل آن را به «آخر آمریکا» تبدیل می‌کند. بزاق دهانش برای نفت ونزوئلا که بزرگ‌ترین ذخایر نفتی جهان را دارد (۳۰۳ میلیارد بشکه) راه افتاده تا بدهی عمومی آمریکا را که بیش از ۴۳ تریلیون دلار است، جبران کند. ترامپ گمان می‌کرد مادورو در برابر تهدیدها و باج‌خواهی‌هایش تسلیم می‌شود و ثروت نفتی کشورش را، همان‌گونه که سه کشور عربی در سفری سه‌روزه پنج تریلیون دلار تقدیم کردند، بر طبق طلا به او خواهد داد.

اما رئیس‌جمهور ونزوئلا نه از کشورش گریخت، نه تسلیم شد و نه از ناوهای هواپیمابر آمریکا هراسید. او در میان مردمش باقی ماند؛ مردمی که به طبقهٔ کارگر تعلق دارند. او ابایی ندارد که به گذشته‌اش افتخار کند؛ این‌که رانندهٔ اتوبوس بوده و از طریق صندوق‌های رأی و در انتخاباتی آزاد و سالم، جانشین رئیس‌جمهور بزرگی به نام هوگو چاوز شد.

آمریکا به هیچ کشوری حمله نکرد مگر آن‌که به شکستی سنگین و خفت‌بار دچار شد؛ از ویتنام گرفته تا افغانستان و در نهایت عراق. همین امر توضیح می‌دهد چرا بدهی عمومی آمریکا بزرگ‌ترین بدهی در تاریخ است و کسری بودجهٔ سالانه‌اش به بیش از یک تریلیون دلار رسیده است. بعید نیست سناریوی شکست بار دیگر در ونزوئلا تکرار شود؛ کشوری که دولتش بسیج عمومی و وضعیت فوق‌العاده اعلام کرده تا در برابر تهاجم و اشغال آمریکا مقاومت کند.

دوران «جمهوری‌های موزی» در آمریکای جنوبی برای همیشه به پایان رسیده است. ملت‌های این قاره دیگر زیر بار باج‌خواهی و تهدیدهای آمریکا نخواهند رفت. بعید نیست رهبران جدیدی همچون چه‌گوارا، کاسترو، هوگو چاوز و لولا داسیلوا ظهور کنند. این قارهٔ «زایا» که شجاعانه در کنار مجاهدان برای مقابله با جنگ نسل‌کشی در غزه ایستاد و بسیاری از رهبرانش روابط کشورشان را با رژیم اشغالگر اسرائیل قطع کردند، قارهٔ شریفان است؛ قاره‌ای که هرگز ونزوئلا را رها نخواهد کرد و شکست‌ناپذیر است.

ترامپ با تجاوز به ونزوئلا و ربودن رئیس‌جمهور و همسرش، به پای خود شلیک کرد و آمریکا را در آستانهٔ خطراتی فاجعه‌بار و شاید وجودی قرار داد؛ از جمله فروپاشی و احتمال جنگ فرسایشیِ بی‌پایان. آمریکای جنوبی نه ویتنام است، نه افغانستان، و نه حتی روسیه و چین که هزاران مایل با آمریکا فاصله دارند؛ بلکه حیاط خلوت آن است و تنها صدها مایل با خاک آمریکا فاصله دارد و می‌توان با خمپاره و موشک‌های کوتاه‌برد به آن رسید. چین، کرهٔ شمالی و شاید اسپانیا نیز آمادهٔ حمایت هستند.

مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا، مانوئل نوریه‌گا رئیس‌جمهور پاناما و عامل آمریکا که علیه آن شورید نبود؛ کسی که هیچ‌یک از ملت‌های آمریکای جنوبی با او همدردی نکردند (با جمعیتی حدود ۴۴۰ میلیون نفر). پشت مادورو ملتی زنده ایستاده است و بیش از ۲۸ میلیون انسان شریف از مردم این قاره از او حمایت می‌کنند. هرج‌ومرج جهانی که ترامپ بذر آن را در ونزوئلا و خاورمیانه کاشت، به‌صورت ویرانی به خود او و کشورش بازخواهد گشت؛ شاید این نفرین غزه و خون شهدای افغانستان، ونزوئلا، عراق و یمن باشد.